Mistrzostwa Świata 1962 - Chile
Puchar Świata w roku 1962 zawitał tym razem na kraniec świata, a mianowicie do Chile. 2 lata wcześniej to południowo-amerykańskie państwo nawiedził straszny kataklizm – trzęsienie ziemi. Z początku Chilijczycy rozważali przeniesienie turnieju do Argentyny z racji niewyobrażalnych strat budowlanych w kraju. Jednak państwo udało się odbudować i turniej mógł się odbyć z planem. Głównym minusem organizacyjnym tego Mundialu były znaczne różnice między stadionami (największa odległość wynosiła aż 2000 km).
W 1961r. Polska ponownie spróbowała szans w eliminacjach do MŚ. Tym razem nasza ekipa zmierzyła się z Jugosławią. Na wyjeździe, w Belgradzie, padł wynik 2:1 (do siatki rywali trafił Lucjan Brychczy). 25.06.1961r. na, wypełnionym po brzegi, stadionie Śląskim w Chorzowie, odbyło się spotkanie rewanżowe. Już w 45 sekundzie meczu gola dla Jugosławii zdobył Milan Galić. Jednak Polakom udało się wyrównać, a uczynił to, debiutujący w reprezentacji, Jan Schmidt. Niestety, remis 1:1 promował awansem naszych rywali. Los Polaków podzieliła Szwecja, która przegrała w barażu ze Szwajcarią (wicemistrzami z 1958 roku) i do Chile nie pojechała.
W turnieju wzięło udział, podobnie jak w ostatnich latach, 16 drużyn. W Chile zadebiutowała Bułgaria. Na Mundialu jednak niczym nie zachwyciła, remisując jedynie z Anglią i przegrywając 0:1 z Argentyną i aż 1:6 z Węgrami. W grupie B znalazły się drużyny Włoch, Chile, Szwajcarii oraz RFN. W meczu Włochy – Chile (0:2) doszło do kuriozalnej sytuacji. Piłkarze obu drużyn już w szatni zaczęli się okładać pięściami. Kilka minut później ich pobyt na boisku na pewno nie można nazwać grą w piłkę nożną. Zawodnicy brutalnie się faulowali, bili, a momentami nawet boksowali. Nad tym całym zgiełkiem na płycie boiska nie umiał także zapanować angielski sędzia – Ken Aston. Przed przerwą wyrzucił 2 Włochów, co przełożyło się z pewnością na wynik końcowy. Włosi przegrali różnicą 2 bramek, a konflikt między tymi państwami wystąpił nie tylko w kontekście sportu, ale także i polityki.
W zespole ZSRR dalej świetnie bronił Lew Jaszyn, wówczas już gwiazda rosyjskiego zespołu, choć w mczu z Kolumbią puścił aż 4 gole. Uważana za jednego z faworytów turnieju Hiszpania, którą prowadził mistrz defensywnej taktyki Helenio Herrera, już w pierwszym meczu turnieju uległa Czechosłowacji. Do dalszej fazy awansowały 2 drużyny z Ameryki Płd., a były to Brazylia i Chile. „Canarinhos” w walce o półfinał zmierzyli się z Anglią i wygrali zasłużenie 3:1.
Na Mundialu w Chile wielkim talentem i niebywałym kunsztem piłkarskim błysnął brazylijski napastnik Garrincha. Zawodnik ten nie myślał jak ma grać. On czuł powołanie do strzelania bramek. Na boisko nie wybiegła po to, żeby wygrać, tylko żeby dobrze się bawić. Kiedy pewnego razu Garrincha przyszedł na trening zespołu Botafago, został od razu zauważony przez Aratiego, tamtejszego poszukiwacza talentów. Na jednym z treningów miał się zmierzyć w pojedynku jeden na jeden ze świetnym obrońcą Botafago – Niltonem Santosem. Po pojedynku z nim, w którym kilkanaście razy zwiódł jak dziecko swojego rywala, Garrincha podpisał błyskawicznie kontrakt z zespołem.
Do legendy przeszła także sytuacja z bardzo ważnego meczu z Kostaryką. Brazylia remisowała 1:1, a do końca meczu została jedna minuta. Garrincha otrzymał piłkę na skrzydło minął wszystkich, a kiedy został już tylko sam na sam z bramkarzem poczekał na powrót wszystkich obrońców, a następnie strzelił między nogami kostarykańskiego bramkarza. Garrincha bez wątpienia był gwiazdą mistrzostw w 1952 roku. Nakręcono o nim film „Radość narodu”, jego twarz zdobiła okładki gazet, lecz jemu nie była potrzebna góra pieniędzy. Pożyczał je swoim znajomym, nie robiąc żadnej listy swoich dłużników. On przyjemność życia czerpał tylko i wyłącznie z gry w futbol.
W pierwszym półfinale Czechosłowacja ze wspaniałym Josefem Masopustem w składzie pokonała „Jugoli” 3:1. W drugim półfinale Brazylia pokonała Chile 4:2, a Garrincha.. dostał czerwoną kartkę. Jednak dzień przed finałem przyszła dobra wiadomość dla Brazylijczyków – Garrincha mógł wystąpić w spotkaniu finałowym. Powodem odwołania zawodnika była postawa Garrinchy, który nigdy nie dostał czerwonej kartki i nie mógł on także dostać jej w półfinale. Ten błahy powód jednak przeszedł i Garrincha wystąpił w ostatnim spotkaniu.
W finale zmierzyli się: Brazylia i Czechosłowacja. Już po 15 minutach padł pierwszy gol. Jego autorem był ten, który wyeliminował z mundialu Pelego – Josef Masopust. Wyrównanie stanu meczu zajęło „canarinhos” zaledwie dwie minuty - błąd świetnie jak dotąd spisującego się w tym turniej bramkarza Czechosłowacji Schrojfa wykorzystał strzałem z ostrego kąta Amarildo. Wynik 1:1 utrzymał się do przerwy. W drugiej połowie Brazylia dorzuciła 2 bramki ( ich strzelcami byli Zito i Java) i już mogła się cieszyć z Mistrzostwa Świata. Brazylia wygrała po raz drugi z rzędu. Praktycznie bez Pelego, ale ze wspaniałym Garrinchą.
Chilijski mundial ochrzczono mianem „turnieju murowania i brutalności”. Średnia goli na mecz była najniższa ze wszystkich rozegranych do tej pory mistrzostw. Królem strzelców (a właściwie królami) został nie jeden, lecz aż.. 6 zawodników. Byli to: Garrincha i Java (Brazylia), Sanchez (Chile), Albert (Węgry), Jerković (Jugosławia) i Iwanow (ZSRR).
Wyniki:
Grupa A:
Urugwaj 2:1 Kolumbia
ZSRR 2:0 Jugosławia
Jugosławia 3:1 Urugwaj
ZSRR 4:4 Kolumbia
ZSRR 2:1 Urugwaj
Jugosławia 5:0 Kolumbia
Grupa B:
Chile 3:1 Szwajcaria
RFN 0:0 Włochy
Chile 2:0 Włochy
RFN 2:1 Szwajcaria
RFN 2:0 Chile
Włochy 3:0 Szwajcaria
Grupa C:
Brazylia 2:0 Meksyk
Czechosłowacja 1:0 Hiszpania
Brazylia 0:0 Czechosłowacja
Hiszpania 1:0 Meksyk
Brazylia 2:1 Hiszpania
Meksyk 3:1 Czechosłowacja
Grupa D:
Argentyna 1:0 Bułgaria
Węgry 2:1 Anglia
Anglia 3:1 Argentyna
Węgry 6:1 Bułgaria
Węgry 0:0 Argentyna
Anglia 0:0 Bułgaria
Ćwierćfinały:
Chile 2:1 ZSRR
Jugosławia 1:0 RFN
Brazylia 3:1 Anglia
Czechosłowacja 1:0 Węgry
Półfinały:
Brazylia 4:2 Chile
Czechosłowacja 3:1 Jugosławia
Finał:
Brazylia 3:1 Czechosłowacja
Bastian16, 31/05/2006