Trofeum Mistrzostw Świata
Złota Nike
Pierwszym trofeum w historii Mistrzostw Świata była „Złota Nike” ufundowana w 1930 roku przez Julesa Rimeta. Wykonawcą tej statuetki był Francuz Abel Lafleur. Trofeum (wykonane ze złota) mierzyło 30cm wysokości, ważyło 1,82kg i przedstawiało wyobrażenie uskrzydlonej starożytnej bogini zwycięstwa (Nike). Od 1950 r. trofeum znane jest również pod nazwą „Pucharu Julesa Rimeta” na cześć fundatora nagrody.
Oryginalny puchar dość nietypowo przetrwał druga wojnę światową: jak mówi legenda, najwyższe piłkarskie trofeum w czasie wojny ukryte było w pudełku na buty pod łóżkiem teściowej włoskiego wiceprezydenta FIFA Ottorina Barassiego. Natomiast w 1966r. przed finałem puchar został skradziony z wystawy w Londynie, odnalazł go w krzakach kundel o imieniu Pickles.
Trofeum od początku miało charakter przejściowy – drużyna mistrzów świata wchodziła w jego posiadanie na 4 lata, aż do następnego Mundialu… Jednak zakładano, że drużyna która jako pierwsza odnotuje trzy zwycięstwa w finałach MŚ, będzie mogła zachować go na stałe. Wyczynu tego jako pierwsza dokonała Brazylia, dzięki czemu w 1970r. puchar stał się jej własnością. (1958, 1962, 1970) W latach 1930-1970 trofeum zmieniało właściciela 6 razy podczas 9 finałów MŚ, a jego posiadaniem przez mogło się cieszyć łącznie tylko 5 państw:
- 1930 – 1934 – Urugwaj
- 1934 – 1950 – Włochy
- 1950 – 1954 – Urugwaj
- 1954 – 1958 – RFN
- 1958 – 1966 – Brazylia
- 1966 – 1970 – Anglia
- Od 1970 – Brazylia
Oryginalny puchar Złotej Nike nie zachował się jednak do dnia dzisiejszego. W grudniu 1983r. ponownie stał się celem złodziei i został skradziony z siedziby Brazylijskiej Federacji Piłkarskiej. Tym razem jednak nie został już odnaleziony, a złodzieje prawdopodobnie przetopili go, a później sprzedali mając za nic to, że dla Brazylijczyków zakochanych w futbolu był on bezcenny. Kopię trofeum (wykonaną za 34 800 dolarów) wręczono trzem kapitanom zwycięskich drużyn Brazylii (Belliniemu, Mauro i Carlosowi Alberto) w 70 rocznicę założenia federacji w 1984 roku.
Puchar Świata FIFA
Rok po oddaniu Złotej Nike Brazylii, międzynarodowa federacja piłkarska FIFA ogłosiła konkurs na projekt nowego pucharu którego zwycięzcą został włoch Silvio Gazzanigi. Jego rzeźba ze złota i malachitu przedstawia sylwetki dwóch piłkarzy unoszących wysoko ręce w geście tryumfu i jednocześnie podtrzymujących kulę ziemską. Posążek odlany z 18-karatowego złota przez włoską firmę jubilerską Bertoni, mierzy 36cm wysokości i waży niespełna 5kg. Koszt jego wykonania to 50 tys. dolarów, jednak dziś jest on warty znacznie więcej (mówi się o 10 MLN. dolarów – na taką sumę trofeum zostało ubezpieczone.)
W obawie przed powtórką z historii i kolejnymi kradzieżami FIFA nie ujawnia miejsca przechowywania trofeum, podaje się jedynie, że jest to gdzieś na terenie Szwajcarii (wg. niektórych źródeł – w Zurychu). Zwycięzca finałów MŚ dostaje (na 4 lata) dokładną pozłacaną replikę statuetki. Do tej pory trofeum było wręczane podczas 8 finałów mistrzostw świata (za każdym razem zmieniając właściciela), i było własnością łącznie 5 państw:
- 1974 – 1978 – RFN (Niemcy)
- 1978 – 1982 – Argentyna
- 1982 – 1986 – Włochy
- 1986 – 1990 – Argentyna
- 1990 – 1994 – RFN (Niemcy)
- 1994 – 1998 – Brazylia
- 1998 – 2002 – Francja
- 2002 – 2006 – Brazylia
Trofeum odbierało w tym czasie 8 kapitanów zwycięskich ekip. Ich nazwiska do dziś istnieją w sercach fanów futbolu:
- 1974 - Franz Beckenbauer (Niemcy)
- 1978 - Daniel Pasarella (Argentyna)
- 1982 - Dino Zoff (Włochy)
- 1986 - Diego Maradona (Argentyna)
- 1990 - Lothar Matthäus (Niemcy)
- 1994 - Dunga (Brazylia)
- 1998 - Didier Deschamps (Francja)
- 2002 - Cafu (Brazylia)
W podstawie pucharu, między dwoma malachitowymi obręczami, znajduje się obręcz ze złota, gdzie po każdym mundialu wpisywana jest nazwa zwycięskiej drużyny. Ostatnie wolne miejsce na złotej obręczy zostanie zapełnione w 2038 roku i prawdopodobnie wtedy możemy spodziewać się nowego pucharu mistrzów. Jednak do tego czasu obecny Puchar Mistrzów FIFA będzie celem zmagań piłkarzy z całego świata, źródłem radości i goryczy porażki, a także krwi, łez i potu piłkarzy.
chester_04, 27/05/2006